Πηγαιν' έλα

I’m on your side when times get rough
and friends just can’t be found
like a bridge over troubled
I will lay me down.

Ναι ξέρω αγάπη και τα τοιάυτα
Έχω γνώση καλή
Αλλά το σαράκι που με καίει
Δεν είναι η θέληση για «δούναι»
Ούτε η ανάγκη για «λαβείν»
Είναι απλή
Αγνή
Καθαρή
Επιθυμία
Για κάτι άλλο
-και για τα φιλιά του, βεβαίως-
Για κάτι άλλο πέρα από το συνεχές
Πήγαινε-έλα, πήγαινε-έλα.

Μηδέν

Κενή σελίδα, ε;
Και στο μηδέν μου απαντώ μ’ ένα “δέχομαι”                                                                                                                                        Γιατί δέχομαι την πρόκληση του “πρέπει”
Την ώρα που ποθώ το “δεν πρέπει”
Μια ιστορία για τα γεράματά μου
τη μέρα που γράφτηκα φοιτήτρια.

Για να ξαναρχίσω να γράφω
Για μια νέα πρόκληση
Αυτή της αλήθειας μου της απόκρυφης

Όταν έρχεται αυτός γίνομαι μικρή
Στο μέγεθος, στην αξία, στα μάτια του
Ένα μου λάθος με σκότωσε όσο χίλια
Χρόνια μετά.
Μετανιώνω; Ταλαντεύομαι.
Όταν με κοιτάζει στρέφω το βλέμμα.

Και να ‘ναι εγωισμός;
Χρόνια μετά.
Κι αν άλλαξα, το θέλω μένει ίδιο
Ενέργειες σε πλήρη απραξία
Ενέργειες μέσα μου και στο χαρτί.

Ας με φιλούσες μια φορά νηφάλιος!
Ας έδενες τα χέρια σου στο λαιμό μου κι ας με σκότωνες
Ας μ’ άγγιζες έστω και λίγο
Και δεν είναι η ανάγκη για κορμί
Ούτε για συγκινήσεις
Όχι πια απρόσωποι έρωτες
- Χρόνια μετά; -
Όχι πια αοριστίες
Η αλήθεια είναι πως σε ζητώ
Και τώρα
Στη νέα μου ζωή
Πέντε το ξημέρωμα
Σε θέλω μαζί μου.

Ικανοποίηση

Ταμένο μου το ‘χει η ζωή
Να μην παίρνω αυτό που θέλω αυτό το χειμώνα
Και –δες κάτι πράματα- Μάης μπήκε
Κι εγώ στα ίδια και ν’ αλλάζω
Γυρίζοντας γύρω από μια χίμαιρα
Με άλλα μάτια κάθε φορά, κι άλλα τραγούδια να τη συνοδεύουν
Σα πεταλούδα στο φως
Εγώ κοιτώ το φεγγάρι
Δεν είναι πια η ανάγκη για κορμί
Δεν είναι το μικρό μυαλό μου πια
Ούτε τα λόγια που θα ‘θελα να γράψω
Είναι που, όταν τα μαλλιά σου λύνεις,
Φαίνεται η άνοιξη μέσα απ’ το χιόνι
Ακόμα κι αν κοντεύω να χαθώ μες στο κρύο.

"Σκιά, Η"

Όταν μου δώθηκες, σε γύρισα ανάποδα
σ' έψαξα απ' όλες τις πλευρές
να βρω την ημερομηνία λήξης

Και ήξερα καλά πως ήσουν προς άμεση κατανάλωση
μα θα μου 'πεφτες λίγο βαρύς
και σ' έφαγα λίγο λίγο

Και, καθώς είχες λήξει,
με δηλητηρίασες ολόκληρη
και γυρεύω τώρα πλύση εαυτού
να φύγεις για τα καλά από μέσα μου
να ησυχάσω, να βρω την υγειά μου
να πάψω πια να ζητώ κι άλλο από σένα.

Στην Τ.

Εκείνα τα βράδια που λυσσάς
έτοιμη να κρεμαστείς με το σεντόνι
ανοίγεις κουτάκια σφραγισμένα αιώνες πριν
για να μυρίσεις παρελθόν
εκεί που σου 'μαθα εγώ να ζεις
που σ' έκανα καθρέφτη μου για να σ' αντέχω
και τώρα δυο εαυτοί ψάχνουν τον τάφο τους
Εκείνες τις νύχτες τα 'φερε ο χρόνος έτσι
και δεν είμαι εκεί

Και θα κρεμαστείς με το σεντονι
με τη μυρωδιά μου στα χείλη σου
κι εγώ δε θα το μάθω παρά αιώνες μετά
όταν η βρώμα απ' το πτώμα σου
θα φτάσει θλιμμένη
σαν ψυχή ανήσυχη
στο παράθυρό μου.

13

Είμαι το νούμερο δεκατρία της ατυχίας
είμαι ο θεός του ψεύδους και ο επαίτης του αληθινού
είμαι ένας μύθος ταπεινός και αποφεύγω να διαψευστώ
είμαι ο έρωτας, είμαι ο έρωτας, είμαι το σκότος

είμαι εκείνες οι στιγμές που η καρδιά χτυπάει τόσο που σε γεμίζει κενό
είμαι τα άψυχα βράδια που περιμένεις να ξημερώσουν
και φέρνουν μόνο τύψεις
είμαι, μα ήμουν μονάχα για λίγο

είμαι η θλίψη, είμαι η θλίψη, είμαι το παρελθόν

κι αν είμαι ακόμα τα κομμάτια μου
είναι γιατί δε θάρρεψα ποτέ να τα ξανακολλήσω
κι αν είμαι ακόμα τα δυο μου πόδια
είναι γιατί κάποτε δε μ' αγαπούσαν και μ' αγάπησαν

είμαι το τέλος, είμαι το τέλος, δεν είμαι αρχή

Ποιος άνθρωπος θα φέρει τώρα την ελπίδα και ποιος θεός την αφορμή
να γίνω ξανά το φως, το μέλλον, η γένεση
ποιος θα γίνω για να είμαι ξανά
πού είσαι όταν σε γυρεύω
ποιος είσαι όταν σε θέλω πιο πολύ
ποιος όταν δε σε θέλω
πώς θα μάθω για να ξέρω, πώς θα ξέρω για να ησυχάσω
γιατί δεν έχω ποτέ αυτό που θέλω
γιατί είμαι ακόμα τέρας στην ασχήμια του

είμαι το θήραμα, είμαι το θήραμα, είμαι ο θηρευτής.